Toen wij drie jaar geleden in Peking aankwamen zag ik ze nog regelmatig, ezelkarretjes geladen met tweede hands stenen die vanuit het centrum kwamen en richting de vierde / vijfde ring gingen. Het mooiste was daarbij een stoet van een stuk of acht van deze karren die midden tussen de autox92s reed. Helaas had ik toen geen fototoestel bij me.

Met sinds kort heb ik een klein foto toestelletje op zak. En gisterenochtend was ik daar weer erg blij mee. Ik zat op mijn fiets op weg naar mijn baantje bij het Rode Kruis en reeds achter langs de flat die bij ons naast in aanbouw en bijna kaar is.

En wat zag ik daar, vier ezelkarren. Men was daar een muurtje aan het slopen om de nieuwe weg die er moet komen aan te leggen. En daar zaten onder andere twee vrouwen met bijlen het cement van de stenen af te slaan om deze stenen later op de karren te laden en mee te nemen.

Toen ik x92s avond rond 19.00 uur terug kwam was iedereen en alles verdwenen. Ik ben benieuwd of ik ze binnen de vierde ring ooit nog een keer zie.

In Nederland hebben ze volgens mij wel eens gexebxperimenteerd met schermen die ze om ongelukken hen zetten om te voorkomen dat iedereen gaat kijken en er vervolgens files ontstaan.

Hier in Peking geloven ze volgens mij heilig in dit principe, zeker als het om wegwerkzaamheden of het leggen van riool of andere leidingen gaat. Zodra er ergens een weg open gebroken moet worden wordt er eerst een schutting van blauwe platen neergezet. Ik vind dat erg jammer want zo kan je niet zo makkelijk zien wat men nu allemaal precies aan het doen is.

Bij ons in de buurt staat al meer dan een jaar zox92n schutting. Achter deze schutting is gewerkt aan een van de nieuwe metro lijnen van Peking (lijn nummer 10 om precies te zijn). Het werk is echter bijna klaar en dus wordt het tijd om de bestrating aan te leggen.

Ik zou denken, dan wordt het tijd om de schutting te slopen zodat je goed overzicht hebt en alles netjes kunt aanleggen. Maar nee dus. Zoals je op deze foto kunt zien heeft met besloten om de platen van de schutting iets omhoog te doen en er vervolgens gewoon onder door te straten.

Tja, zo kan het natuurlijk ook.

De wegen in Peking zijn over het algemeen van prima kwaliteit. Toch kom je zo nu en dan voor (onaangename) verrassingen te staan, zoals ontbrekende rioolputdeksels. Meestal gaat het goed omdat men een stoel, stuk hout of een pilon voor het gat zet, maar toch.

Verder zijn er in Peking relatief veel rioolput deksels dit komt omdat men bezig is om alle elektriciteitskabels etc. onder de grond te stoppen en men hiervoor een iets handiger systeem gebruikt dan in Nederland. Eerst leggen ze namelijk buizen in de grond om later door deze buizen de kabels te trekken. Om dit te kunnen doen maakt men echter om de zoveel meter een put zodat ze bij de kabels kunnen. Op zich is dit een handig systeem, maar wanneer er regelmatig een putdeksel verdwijnt wordt het toch een stuk onhandiger.

Met nog een maand of tien te gaan voor het begin van de Olympische Spelen krijgen wij de indruk dat de Chinezen de touwtjes aan het aanhalen zijn. Bij de toekenning van de Olympische Spelen aan Peking waren er veel mensen die hoopten dat de Olympische Spelen zouden bijdragen aan een meer open houding van China. Wij hebben eerder de indruk dat de Olympische Spelen een omgekeerd effect hebben. Zo zijn de regels rond de registratie van bezoekers aangehaald, en worden er nu ook regelmatig controles gehouden.

Onlangs hoorde ik een ander verhaal dat je wel even aan het denken zet. Een bekende was ons (we noemen deze keer maar even geen namen), was bezig om zijn visum te verlengen. Sinds een paar maanden gaat dat weer net even wat lastiger dus nadat hij anderhalve dag van loketje naar loketje was gestuurd en zijn papieren nog niet voor elkaar had, begon hij toch een beetje veel te balen.
Dus toen hij op een gegeven moment na weer een tevergeefs bezoek aan een kantoortje buiten kwam kon hij zich niet meer inhouden en riep x93F*** Chinax94. Dat luchtte op!

Een paar dagen later moest hij van zijn baas naar de baas van zijn baas. Er was kennelijk iets belangrijks want die man zag hij verder nooit. Dus hij ging maar eens vragen wat er aan de hand was.
En wat bleek, een collega van hem had alles opgeschreven en aan de baas van zijn gegeven, en die was hier niet blij mee. Hij (die bekende van ons dus) had China beledigd en dat dit toch echt niet kon. Oeps !
Voor de korte termijn liep het allemaal wel los. Hij moest zijn excuses aanbieden aan enkele van zijn collegax92s en verder niets. Of dit gevalletje ook gevolgen zal hebben voor op de lange termijn, dat zal de tijd moeten leren.

Het is op zich maar een klein dingetje, maar het zet je toch we even aan het denken.

Afgelopen week spraak ik toevallig met de eigenaar van de Goose and Duck, voor ons de dichtst bijzijnde kroeg. In februari had hij de kroeg vlak bij ons geopend. Wij dachten toen dat hij zijn oude kroeg, vlakbij bij de west ingang van het Chaoyang Park, wel snel zou sluiten. Maar dat gebeurde dus niet. Maar een paar weken geleden was de oude kroeg toch dicht. Ik maakte van de mogelijkheid gebruik om hem eens te vragen hoe dit zat.

Hem was vertelt dat hij in februari het oude pand uit moest. Daarom had hij de nieuwe kroeg geopend. Echter in maart mocht de oude kroeg nog open zijn, en in april ook en in mei, juni, etc. ook. Hij had daar geen probleem mee en hield de oude kroeg zo lang mogelijk open.
Maar een paar weken geleden was het toch afgelopen. x92s Middags om 16.00 uur werd in eens het elektra, het water en het gas afgesloten, klaar !
Sinds dat moment is de oude Goose and Duck dus dicht en is het een stuk drukker in de nieuwe.

Veel mensen die voor het eerst in Peking komen verbazen zich over het verkeer. Het verkeer in Peking is inderdaad een x93beetjex94 druk en op het eerste gezicht niet zo overzichtelijk. Toch ervaar ik het verkeer in Peking niet persxe9 als gevaarlijker dan het verkeer in Nederland. Het belangrijkste plus punt van het verkeer in Peking is namelijk dat er niet zo hard gereden wordt. Dit zie ik ook terug in de ongelukken die ik op straat zie, ver uit de meeste ongelukken veroorzaken weinig schade.

Zelf ben ik de afgelopen twee maanden twee keer op een ongewenste wijze in aanraking met een auto gekomen.

De eerste keer was toen ik de supermarkt uit kwam. Bij ons voor de supermarkt is het lastig parkeren voor autox92s hierdoor gebeurt het regelmatig dat een auto een stukje over het fietspad rijdt om vervolgens op de stoep te parkeren.
Op die stoep stond ik dus toen er weer zox92n auto op de stoep wilde parkeren. Hij reed vlak langs mij heen om vervolgens een bocht te maken. Alleen waren de achterwielen nog niet langs gekomen en die namen nu de binnenbocht OVER MIJN TENEN.
Mijn eerste reactie was vooral dat ik heel verbaasd was, pijn deed het niet echt. Vervolgens heb ik de bestuurder heel duidelijk gemaakt dat hij niet goed bezig was. Deze deed ondertussen niets anders dan sorry zeggen. Tja, en daarna ben ik maar weer op mijn fiets gestapt, wat moet je anders ?

Het fietspad voor onze supermarkt (foto genomen in maart 2007).

Onderweg naar huis bedacht ik dat ik het totaal fout had aangepakt. Ik had op de grond moeten gaan liggen en moeten zeggen dat ik heel veel pijn heb. Dan had ik, zoals alle Chinezen in deze situatie zouden doen, geld van de bestuurder kunnen vragen. Okxe9, dit moet ik onthouden voor de volgende keer.

En die volgende keer was afgelopen maandag. Ik reed op zox92n breed fietspad zoals je die wel meer hebt in Peking. Voor de mensen die bekent zijn in Peking, ik reed op de Gongti Beilu tegenover Pacific Century richting de tweede ring.
Langs / op dit fietspad kan je ook je auto parkeren waardoor hier ook autox92s kunnen rijden. Zo reed ik tussen een geparkeerde en een stilstaande auto door. Maar net toen ik de stilstaande auto passeerde begon deze te rijden. En hoe en waarom precies is mij niet helemaal duidelijk maar wij reden tegen elkaar aan.

We stonden meteen stil en ik maakte even een gebaar en wilde toen weer verder rijden. Dat lukte niet, zijn voorwiel stond een stukje op de velg van mijn voorwiel. Ik trek mijn wiel onder de band uit en bedenk net voordat ik weg wil gaan dat het misschien wel krom is. Dus ik check even en inderdaad, er zit een slag in het voorwiel van mijn Gazelle.

Daar sta je dan met je Gazelle in Peking (toevallig had ik mijn fototoestel bij me).

Zo, nu kan het feest beginnen. Ik zeg tegen de chauffeur dat ik geld wil. Hij zegt wat terug en doet net alsof hij weg wil rijden. Dat gaat zo maar niet en ik doe de deur van zijn auto open. Hij roept weer wat en ik ben er niet gerust op dat hij niet weg rijdt. Dan zie ik een tasje, zox92n handtasje waar je veel Chinese mannen mee ziet lopen, in de auto liggen. Ik pak dat tasje en leg dat op de weg naast de auto. Zo die rijdt niet meer weg.
Vanaf dit moment zeg en doe ik niet zo veel meer. De chauffeur wordt behoorlijk boos en begint flink te keer te gaan, hij stapt ook uit, duwt een keer tegen mijn fiets en wijst een paar keer dreigend naar mij. Van binnen ben ik niet zo rustig, maar ik probeer heel rustig te blijven en zeg alleen dat mijn fiets stuk is en dat is geld van hem wil. Vervolgens begint hij te bellen.

Even later komt er een politie auto. De eerste agent is amper uitgestapt of de chauffeur begint al een heel verhaal tegen hem en maakt een behoorlijk boze indruk. Ik snap niet veel van wat hij zegt. Als hij uitgepraat is, loop ik naar deze agent en vertel wat er volgens mij gebeurd is en dat ik geld wil hebben.
Vervolgens praten de agent en de chauffeur nog wat en moet ik van de agent de tas van de chauffeur terug geven. Dat ik aan zijn tas heb gezeten lijkt hem erg hoog te zitten. Ik heb tegen de agent gezegd dat ik die op straat heb gelegd omdat ik de chauffeur weg wou rijden.

Intussen staan er een stuk of twintig mensen te kijken. Zox92n beetje alle fietsers die langskomen stoppen om te kijken, gelukkig is het op dit moment erg rustig op het fietspad. De agent gaat nog wel even met een parkeerwachtertje praten kennelijk om te horen wat hij gezien heeft.

Op dat moment komt de tweede agent uit de auto. Die heeft een ingevuld formulier bij zich en volgens mij de ID-kaart van de chauffeur. Ik geef en dus ook mijn ID-kaart zodat hij kan zien wie ik ben en dat ik in Peking woon. Je weet nooit waar dat goed voor is.
Vervolgens zeggen de agenten dat ik nog even moet wachten. Ik denk dat er een tolk aan komt. Mijn Chinees is niet zo goed en zonder tolk ga ik echt niets ondertekenen.

Maar er komt geen tolk, er komt een agent op een motortje. Die neemt de zaak over en de andere agenten stappen weer in hun auto en vertrekken. Ik leg nogmaals uit wat er volgens mij gebeurt is en de agent heeft duidelijk nog wat vragen. Dus ik beeld zo goed als ik kan uit dat mijn velg onder het wiel van de auto heeft gezeten en zeg onder tussen dat mijn fiets een Nederlandse fiets is die meer dan 5.000 rmb kost (in Peking koop je daar al snel 10 fietsen voor) en dat mijn voorwiel 800 rmb kost, meer dan de goede Chinese fiets die ik heb.

Een motoragent zoals je ze veel ziet in Peking (foto gemaakt in oktober 2006).

De agent en de chauffeur praten nog wat waarbij de chauffeur nog steeds boos is. Dat lijkt mij een goed teken. En dan bingo, de agent vraagt hoeveel geld ik wil hebben. Ik zeg 300 rmb, ik vermoed dat ik voor 20 euro mijn wiel in Nederland kan laten repareren, maar er zal nog wel iets vanaf moeten. Voor 300 rmb kan je in Peking namelijk een hele fiets kopen.
De agent zegt dit tegen de chauffeur en die wordt weer boos. Inmiddels beginnen enkele mensen uit het publiek zich er ook mee te bemoeien. Dit is iets waar ik meer over gehoord heb en ik ook een beetje in de gaten heb gehouden. Ik ken namelijk een verhaal van een grote sterke Nederlander die goed Chinees spreekt, die uit zox92n situatie zonder fiets is weggehold omdat het publiek zich echt tegen hem begon te keren. Ik heb echter geen idee of het publiek nu voor of tegen mij is. Ik heb wel heel erg mijn best gedaan om rustig te blijven om zo de sympathie van het publiek te winnen.

En dan is het ineens snel afgelopen. De agent komt terug met een bod van 200 rmb wat ik maar accepteer omdat ik geen zin in een eindeloze koehandel over de exacte vergoeding. Ik krijg het geld, pak het aan, pak mijn fiets, wacht tot het voetgangersstoplicht groen is en draag mijn fiets naar de overkant waar ik hem parkeer en een koffie bij de Starbucks ga drinken.

Alles bij elkaar heeft het naar ik schat 40 x96 50 minuten geduurd. En nu maar hopen dat er een Chinese fietsenmaker is die mijn wiel wil repareren.

Inmiddels weet ik dat mijn favoriete fietsenmaker in Peking mijn wiel niet wil / kan repareren. Hij wil er wel een nieuwe velg in zetten, maar dat wil ik niet. Dus mag het wiel de eerst volgende keer dat we naar Nederland gaan mee in de handbagage. Dit zal echter wel tot gevolg hebben dat ik van de 200 rmb (20 euro) die ik ontvangen heb weinig tot niets over zal houden.

De afgelopen twee jaar is het leven in China ons goed bevallen. Natuurlijk ergeren wij ons regelmatig aan het verkeer en soms aan het weer. Maar verder hebben we hier (mede dankzij de Nederlandse belastingbetalers) een prima bestaan.

Zo af en toe hebben we een discussie over hoe vrij het leven in China is. Sinds enkele maanden kunnen we voor het eerst in twee jaar de Wikipedia raadplegen. Buiten de censuur van internet (waar wij zelden last van hebben) is de vrijheid van godsdienst ook een issue.

Mijn stelling hierbij is dat de Chinese overheid eigenlijk niets tegen godsdiensten heeft, maar wel tegen groepen mensen die met zijn allen dingen doen. Je ziet in China geen sportclubs zoals we die in Nederland kennen en er zijn wel NGOx92s en vakbonden maar die worden allemaal door de partij gecontroleerd net als de officixeble katholieke kerk, de partij benoemd de mensen die de hoogste functies binnen deze kerk bekleden. Als gevolg hiervan wordt de katholieke kerk in China niet erkend door het Vaticaan.

Ook als buitenlander heb je hiermee te maken. Zo is er de INN die iedere maand een grote bijeenkomst organiseert. Van iemand die daar een jaar geleden in het bestuur heeft gezeten heb ik gehoord dat die bijeenkomsten alleen door buitenlanders bezocht mogen worden en er eigenlijk niet meer dan 100 mensen mogen komen. Iets soortgelijks zie je bij de kerk waar ik wel eens heen ga, zonder buitenlands paspoort kom je daar niet in.

Tot nu toe hadden we zo onze gedachten, maar merkten we er verder niet veel van. Echter een paar dagen geleden sprak Gabrielle een kennis (buitenlander) die een Chinese vrouw heeft. Zijn schoonvader was opgepakt omdat hij lid van een kerk was. Verder wist hij niets, niet waar hij was, niet hoe het met hem ging etc.
Van zox92n verhaal schrik je dan toch wel even. Het is met een gemiddeld inkomen van 1.000 x96 1.500 US dollar per jaar niet alleen een ontwikkelingsland, maar als het er op aankomt ook een echte politiestaat. Dit zijn beide dingen waar je als gemiddelde buitenlander (bezoeker) weinig van merkt en daarom niet snel bij stil staat.

Overal lees je verhalen over wat er in Peking allemaal gaat gebeuren om de Olympische Spelen goed te laten verlopen. Echter in China is er meestal een groot verschil tussen de regels en de werkelijkheid dus wat mij betreft geldt ook hier, eerst zien en dan geloven.

Erg aardig was in dit kader een gesprek dat ik een paar maanden geleden had met iemand van Randstad (uit Nederland) die voor het Holland Heineken Huis de vrijwilligers regelt. Zij was erg onder de indruk van het aantal bouwkranen in de Peking en schreef de aanwezigheid van deze bouwkranen toe aan de komende Olympische Spelen.
Volgens mij is dat echter maar in zeer beperkte mate zo. Veel van deze bouwkranen worden gebruikt om appartementen, kantoorgebouwen en winkelcentra te bouwen en dat heeft weinig met de Olympische Spelen te maken. Ook in vrijwel alle andere steden in China wordt veel gebouwd.

Aan de andere is dit onderscheidt natuurlijk moeilijk te maken. Zo is er de uitbreiding van de metro. Is dat voor de Olympische Spelen, de bestaande lijnen zijn tijdens de spits overbevolkt en het verkeer boven de grond staat tijdens de spits ook vaak vast. Voor veel van dit soort dingen geldt ik dat de Olympische Spelen de komst ervan zeker versneld heeft. Voor de rest is het moeilijk in te schatten.

Er is echter nog iets dat de mevrouw van Randstad mij wist te vertellen en dat is dat alle reclame borden in Peking weg zouden moeten om tijdens de Olympische Spelen posters van de sponsoren van de Olympische Spelen zouden moeten voeren. En hier is men nu dus al mee begonnen.
Langs de weg naar de snelweg stonden enorme reclameborden de inmiddels allemaal gesloopt zijn en ook in de stad worden heel veel gebouwen ontdaan van reclame borden. Persoonlijk vind ik dat de stad hier veel mooier en rustiger van wordt je kunt nu de gebouwen weer zien. Aan de andere kant, al die antennes die je nu ineens op sommige daken kunt zien zijn ook niet altijd even mooi.

Via via hoorde we dat er nog veel meer plannen zijn voor stadverfraaiing, zo zouden alle gebouwen langs de tweede en derde ringweg en rond de stadions geschilderd moeten worden. Zoiets klinkt bij mij als een enorme, bijna onmogelijke klus. Maar ja, als de Chinezen iets echt willen is maar weinig onmogelijk.

Een maand geleden zat deze gevel nog vol met reclame, ik ben beniewd wat men met dat gat in het midden gaat doen.

Deze is nog leuker, aan de ene kant van de hoek zijn de borden al weg (de lampen zitten er nog) en aan de andere kant van dezelfde hoek zitten de reclame borden en het mega TV-scherm (rechts boven zie je nog een klein stukje) er nog.

Inmiddels wonen wij bijna twee jaar vlakbij de zuid ingang van het Chaoyang Park. Dit Chaoyang Park is een van de grootste parken van Peking en ligt in het noord oosten binnen de vierde ringweg.
Dit soort parken zijn heel anders dan parken in Nederland. Zo is er een attractie park in het park, staan er overal allerlei bouwwerken en rotspartijen en met in het noord oosten van dit park het grootste reuzenrad te wereld komen, wat overigens gebouwd gaat worden door een Nederlands bedrijf.

In het Chaoyang Park is ook een zwembad. We hadden er al een paar keer naar gekeken maar nooit echt gevonden. Ik had het wel een keer in de winter gezien, maar ja toen stond het natuurlijk leeg. Overigens, het schijnt dat er op een gewone dag meer dan 10.000 mensen in dit park komen en wij zijn er de afgelopen twee jaar zeker wel vier keer geweest.

Nu is het ook zo dat na twee jaar het zwembad in ons appartementen complex bijna klaar is. Dat gaat naar wij vermoeden een paar honderd euro per jaar kosten of iets van tussen de 5 en 10 euro per keer. Er zijn mensen die ons al eens verteld hadden dat het zwembad in het Chaoyang Park ook prima is. Maar ja, dat is toch zeker zes minuten lopen en je moet de straat over steken, dus allemaal gedoe.

Tot afgelopen zondag. We waren afgelopen zondag namelijk door Huub & Anneke uitgenodigd om met hen, en nog wat mensen, in het Chaoyang Park te gaan zwemmen. Dat was natuurlijk de gelegenheid om dit eindelijk eens te proberen. Dus dat hebben we gedaan.
En eerlijk is eerlijk, het is eigenlijk een prima zwembad. Een onderdiep bad voor kinderen en mensen die iets met ballen of zo willen en een diep bad (ongeveer 1,60 meter) om baantjes te trekken. Het is allemaal behoorlijk schoon (het is en blijft een buitenzwembad dus ligt er zo nu en dan een blaadje in het water), en niet duur. Een kaartje kost 18 rmb (1,80 euro) en dat in inclusief entree van het park. Je kunt ook een 30 strippenkaart kopen en die kost dan 330 rmb. Wij vermoeden dat je wanneer je met vijf mensen bent gewoon 5 strippen van zox92n 30 strippenkaart kunt inleveren.

Ik vermoed dat we de rest van de zomer nog wel een paar keer naar dit zwembad zullen gaan en dat ze ons bij het zwembad in ons appartementen complex voorlopig niet zullen zien.

Het zwembad in het Chaoyang Park

Deze keer geen verhaaltje over iets waarvan ik denk (dacht) dat je het alleen in China zou kunnen kopen, maar wel over de bijzondere inspanning die je soms moet doen wanneer je iets wilt kopen.

Vorige week hadden Jeroen en ik het plan opgevat om voor Magiel en Le een gezellige avond te organiseren. Dit als een soort toetje op een bruiloft van de week daarvoor. We zouden ergens gaan eten en daarbij moest aan het eind taart komen.
Nu is het zo dat taart in Peking over het algemeen wel aardig is, maar wel zwaar op de maag valt. Maar sinds een paar maanden is er in Peking een heuse Nederlandse bakker (met krentenbollen etc.) die ook taarten maakt. Dus daar had ik een mooie taart besteld, maar ze hadden geen bruidspaartje om erop te zetten, en dat wilde we wel graag.

Dus Jeroen aan Ann (zijn Chinese vrouw) gevraagd of zij dit zou kunnen regelen. Zij haar contacten gebeld, maar nee die hadden niets. Dus ik vrijdag op pad. Eerst naar een echte Chinese verjaardagstaarten winkel. Daar hadden ze wel hele mooie taarten en ook iets dat leek op een bruidspaartje. Maar ik denk dat dit geglazuurd was, de poppetje lagen op de taart, en die kon ik dus ook niet apart kopen.
Vervolgens ik na nog twee (brood)bakkers maar daar hadden ze helemaal niets. Dat had ik ook wel verwacht, maar ik kwam er toch langs op weg naar het Kempinski Hotel. In Kempinski Hotel zit een bakker waar je ook allerlei taarten kunt kopen. En het is daar behoorlijk chique, dus ik dacht daar wel een kans te hebben. Helaas, niet dus.

Gelukkig had ik aan het begin van de middag nog even gesproken met Ilja. Zij zei dat de Holiland misschien wel een optie zou zijn. Dus nadat ik bij Kempinski was geweest ging ik na een vestiging van Holiland. Bingo ! Bij de deur hing een groot poster van een bruidstaart met daarop een bruidspaartje. Ik helemaal blij.
Ik wenk iemand van het personeel en wijs de poppetjes aan, die wil ik hebben. Tja, dat was dus te vroeg gejuicht. Die poppetjes verkopen ze niet apart. Dus ik begin te zuchten en wat Chinees te brabbelen en geld te bieden. Vervolgens gaat het personeel met elkaar praten, een kamertje, nog een rondje lopen etc. Maar wat ik ook probeer, het resultaat is dat ik na een kwartier weer buiten sta en nog geen bruidspaartje heb. Ik had bijna de kleinste taart gekocht, maar 550 rmb (55 euro) uitgeven voor een paar poppetjes ik vind toch wel wat erg veel van het goede.
Wat nu ? Nou ik weet nog wel een vestiging van de Holiland en misschien dat men daar iets behulpzamer is. Dus ik naar de Gonti Beilu. Helaas heeft de Holiland daar niet zox92n mooi poster, maar ze hebben wel een taartenboek waarin ik kan aanwijzen wat ik wil hebben. En natuurlijk is ook hier het antwoord dat men die niet verkoopt. Weer kijk ik heel zielig en probeer ik de verkoopster te overtuigen dat dit toch best moet kunnen. En dan vraagt ze of ik de poppetjes vandaag moet hebben, nee morgen is ook goed. Dan gaat ze bellen en lijkt het te kunnen. Morgen rond 14.00 kan ik langskomen en ik vermoed dat er dan een redelijk grote kans is dat dan de poppetjes zullen hebben.

x92s Avonds vertel ik dit verhaal aan Jeroen. En wat blijkt, de vriend van Ann die bij het Kempinski werkt (ja datzelfde Kempinski Hotel) heeft iedereen laten zoeken en is uiteindelijk toch nog met een bruidspaartje aan komen zetten. Nu hebben we er in principe twee, lekker. Jeroen vindt dit wat veel van het goede en biedt aan om de Holiland af te bellen. Dat vind ik heel dapper want zijn Chinees is ongeveer net zo goed (of slecht) als het mijne en ik zou er liever heen gaan. Maar ja zo gezegd zo gedaan.
Tenminste dat zou je denken. Maar wat Jeroen ook zoekt, hij kan geen telefoonnummer vinden van de betreffende vestiging van de Holiland. Wel van allerlei andere vestigingen maar ja, daar heeft hij niets aan. Uiteindelijk besluit hij het er maar bij te laten zitten.

Wanneer ik dit x92s avonds hoor (het was trouwens een erg geslaagde avond met een lekkere taart en een mooi bruidspaartje op de taart) vind ik dit toch wel een probleem. De mensen van deze vestiging van de Holiland hebben echt hun best gedaan om mij te helpen en om ze vervolgens dan gewoon met de spullen te laten zitten, dat vin dik niet zox92n goed idee. Dan willen ze zich een volgende keer waarschijnlijk ook niet meer inspannen en dat is juist waar veel buitenlanders hier in Peking over klagen. Het gebrek aan initiatief van de gemiddelde Chinees. En verder ben ik eigelijk ook best wel nieuwsgierig of ze echt een paar poppetjes voor me geregeld hebben.

Dus op zondag ga ik toch maar even langs. En inderdaad ze hebben het geregeld. Beter nog, ik kan zelfs kiezen uit twee verschillende versies. Ik kies er een en vraag wat dit kost, 50 rmb. Zo dat vind ik wel wat veel. Ik had op rond de 20 rmb gerekend. Dus ik zeg 30 rmb, zegt het meisje, ook goed.

Oftewel, zoals wij altijd zeggen, hier in Peking is (bijna) alles te koop wat je ook in Nederland kunt kopen. Soms kost het alleen iets meer moeite om er aan te komen.

De poppetjes waar het allemaal om ging